woensdag 24 mei 2017

Het mooiste meisje van de Jardin du Luxembourg

Een warme middag in mei in de Jardin du Luxembourg. Je zit met je voeten in de vijver en moet constateren dat de schets die je gemaakt hebt geen succes was; je hebt geen geduld voor gebouwen en daken. Je loopt wat rond en dan zie je haar: dromerig leunend op één been, de blik naar beneden gericht, een subtiele, voldane glimlach op haar lippen. Perfecte gratie in schril contrast met de fallische obelisk waar ze tegenaan leunt. De negentiende-eeuwse senator die geëerd wordt met het beeld kent niemand meer. Maar hij heeft vast iets goeds gedaan, want hij kreeg het mooiste meisje van het park. Ze staat er ongetwijfeld al meer dan een eeuw, ze had van alles langs kunnen zien komen als ze haar blik niet in mysterieuze tevredenheid naar beneden had gewend. Net zoals de vele passanten haar nauwelijks zien. Zodra ze op papier staat weet je het zeker: je zult hier niet meer kunnen lopen zonder ook even langs haar te lopen... 

dinsdag 9 mei 2017

Selfietoerisme

Laat ik meteen ruiterlijk toegeven, ik maak me er zelf ook schuldig aan: kortstondig in een stad rondlopen en dan toch vooral zoeken naar het juiste plaatje om te sharen. Het is dan ook met zekere ironie dat ik dit plaatje heb getekend, de poppetjes opzettelijk met hun rug naar het eeuwige Firenze gekeerd en turend op hun telefoonschermpje. Dat uitzicht is gebaseerd op een foto waar ik zelf op stond, maar die overigens nooit op social media is verschenen... 


zondag 7 mei 2017

Rock around the bunker...

Tijdens onze vakantie aan de Deense Noordzeekust was ik buitengewoon geïntrigeerd door de bunkers op het strand, die er verlaten bijlagen, schots en scheef als aangespoelde wrakken. Ik heb mijn eigen Dodenherdenking geïmproviseerd bovenop een van die bunkers, naast de plek waar volgens mij ooit een kanon is vastgeschroefd. Toen ik er ook was op Bevrijdingsdag, heb ik de pen ter hand genomen en enkele opgetekend. In al hun verlatenheid deden ze me denken aan antieke tempels. Ze waren onbegaanbaar omdat ze veelal volgelopen waren met zand. Maar binnen stonden de zware stalen deuren nog half open, alsof de Duitse eenheden overhaast vertrokken zijn (wat waarschijnlijk niet ver van de waarheid is...).  Nu vormen ze een bizar decor voor badgasten en strandplezier; gelukkig was het seizoen nog niet begonnen. 



En als ik dan toch bezig was, heb ik er ook nog maar een muizenschedeltje dat mijn zoontje gevonden had aan toegevoegd, als ultiem Memento mori... 


vrijdag 21 april 2017

Dramatic Irony on the Forest Moon...

Sommige vergaderingen zijn productief, maar niet noodzakelijkerwijs op de manier die de bedoeling was. Wat gebeurt er als de pen afdwaalt? Geek culture takes over. Bijna zonde om er nog aantekeningen naast te zetten...


donderdag 6 april 2017

Schtroumpfette noire

Eén van mijn favoriete momenten in De zwarte smurfen is altijd het einde geweest, als zelfs Grote Smurf gebeten is. Niet alleen omdat dat het moment in het verhaal is waarin definitief alle hoop op een goede afloop verloren lijkt, maar ook omdat het wel ontzettend cool stond, die zwarte Grote Smurf. Voortbordurend daarop heb ik me vaak afgevraagd hoe de zwarte Smurfin eruit zou zien. Een anachronisme natuurlijk, want die hele ellende speelde lang voor het moment waarop de Smurfin door Gargamel werd losgelaten op die nietsvermoedende blauwe kereltjes. Nieuwsgierig geworden heb ik besloten dat dan zelf maar eens te tekenen. Ik denk dat dit een hele nieuwe wending aan het verhaal had kunnen geven. Wie wil er immers niet door zo'n Smurfin in zijn staartje gebeten worden?



dinsdag 4 april 2017

Fallocratie...

Het blijft fascinerend hoezeer er in de oudheid anders werd omgegaan met fallussymbolen dan in onze tijd (ik zou vele van onze uitwassen er graag voor inruilen). Maar het is altijd een dankbare invalshoek voor een cartoon. Dit beeldje heb ik ooit gespot in een museum bij Efes, Turkije. Al houdt dit plaatje natuurlijk voor de rest geen enkel verband met de werkelijkheid... 



zaterdag 18 maart 2017

Mijn opa...

Gisteren, op Saint Patrick's Day, zou mijn opa 100 jaar geworden zijn. Ik heb veel goede herinneringen aan mijn opa, zijn bitterzoete levenshouding heeft me altijd aangesproken. Niet dat ik veel met hem besproken heb; het was een man van weinig woorden, maar die weinige woorden zeiden meestal genoeg. Deze tekeningetjes heb ik gemaakt toen hij tachtig werd. Ik kan me nog herinneren dat ik voor de gelegenheid met personeelskorting bij Hennessy een fles X.O. cognac voor hem had gekocht. Hij heeft daarna nog een jaar of drie geleefd. Dat was in elk geval gelukkig genoeg om die fles cognac soldaat te maken...